Որքան էլ իշխանական շրջանակներն ապրիլյան պատերազմական իրադարձություններից հետո չեն փորձում ծագած հասարակական լրջագույն հուզումներին վերահսկելի ընթացք հաղորդել` վերադարձնելով երկրի ներքաղաքական և հասարակական կյանքը մինչպատերազմյան ստանդարտներին, այնուհանդերձ, պատերազմի գործոնի ազդեցությունը շարունակում է զգացվել:
Կառավարությունը հավանություն տվեց ԱԺ պատգամավորներ Զարուհի Փոստանջյանի և Հրանտ Բագրատյանի՝ օրենսդրական նախաձեռնության կարգով ներկայացրած «Արցախի Հանրապետությունը ճանաչելու մասին» օրինագծի վերաբերյալ եզրակացության նախագծին:
Ծանր ու պատասխանատու այս պատմական պահին, երբ վճռվում է հայոց պետականության գոյության հարցը, մեր լրատվությունը մեծ մասամբ զբաղված է էժանագին սենսացիաներով եթերն ու էջերը լցնելու իր առօրեական գործով:
Այս շաբաթ կառավարության նիստի օրակարգում ընդգրկվել է ընդդիմադիր երկու պատգամավորի հեղինակած նախագիծը, որը վերաբերում է Արցախի Հանրապետության ճանաչմանը:
Իսկզբանե ասեմ՝ չէի ուզում գրել այս տողերը, աղոտ հույսեր ունեի, որ բանականությունը լրատվական դաշտում իսպառ գլխատված չէ և հերթական հնարովի սենսացիայով իբրև խաղալիք մի քիչ կխաղան ու նոր խաղալիք կգտնեն:
Թվում էր՝ Վարդան Օսկանյանի ստեղծած կուսակցությունը գոնե մասամբ պետք է արթնացներ հայաստանյան ներքաղաքական «դանթող» դաշտն ու «կլինիկական մահվան» մեջ գտնվող խորհրդարանը: Երկու ուղղությամբ էլ հիասթափությունն անչափ խոր ու անփարատ էր:
Գլոբալ աշխարհաքաղաքական պայքարը ազդեցության, հարստության և ռեսուրսների համար եղել է, կա և կլինի անողոք, անկախ նրանից, հաղթելն ու պարտվելը եղել են տաք, թե սառը պատերազմում։
Սառը պատերազմում պարտված Ռուսաստանի նկատմամբ հաղթող Արևմուտքի անողոք վերաբերմունքը ԽՍՀՄ-ի մնացորդների, այդ թվում՝ ռուսների նկատմամբ, մեր աչքի առաջ է...